Marianpol

Mariampol (Marijampole) jest najważniejszym miastem litewskiej części Suwalszczyzny (Suvalkija), zwanej także Sudawią (Suduva) lub Zaniemniem (Uznemune). Leży nad rzeką Szeszupą (Sesupe), w odległości 31 km od granicy polskiej i 54 km od obwodu kaliningradzkiego.

Ma obecnie ponad 52 000 mieszkańców, wśród których 95% to Litwini, 4% Rosjanie, a Polacy zaledwie 0.3%. Jest znacznym ośrodkiem przemysłowym południowej części kraju oraz siedzibą powiatu składającego się z miast rejonowych Wiłkowyszki (Vilkaviskis) i Szaki (Sakiai). W okresie radzieckim, od 1955 do 1989r. miasto nosiło nazwę Kapsukas, nadaną na część działacza ruchu robotniczego i założyciela Komunistycznej Partii Litwy - Vincasa Mickieviciusa-Kapsukasa (1880-1935).

Samo miasto pozbawione jest znaczniejszych atrakcji turystycznych. Przejeżdżając przez nie w drodze do Kowna, Wilna lub nad morze, nie zaszkodzi rzucić okiem na kościół św. Michała Archanioła przy J. Bendoriaus gatve 1 (1824), modernizowany na przełomie XIX i XX w., a dziś będący katedrą diecezji wiłkowyskiej.

Tuż obok stoją zabudowania byłego klasztoru marianów (1791-1795), dokąd podczas okupacji hitlerowskiej zesłano arcybiskupa wileńskiego Romualda Jałbrzykowskiego. Przy Kauno gatve 5 wznosi się dawne gimnazjum (1870) w stylu klasycystycznym, uwagę zwraca także ceglany budyneczek dworca kolejowego (1923-1924) przy Stoties gatve 2.

 Kościół i klasztor Marianów fundowane przez starościnę preńską hr. Franciszkę z Butlerów Szczukową w 1750 r. To właśnie Marianie nadali obecną nazwę miastu, poprzednio zwanemu Staropolem. Klasztorny kościół p.w. św. Michała Archanioła, będący obecnie katedrą diecezji wyłkowyskiej, wzniesiony w l. 1818-1824 po pożarze pierwotnego kościoła drewnianego, był kilkakrotnie przebudowywany. Jest to budowla eklektyczna, z przewagą cech empirowych, wniesiona na planie prostokąta. Fasadę zaakcentowaną portykiem wgłębnym o dwu filarach i wysokiej centralnej arkadzie, wieńczy ścianka attykowa z frontonem. Flankujące fasadę dwie wysokie trójkondygnacyjne wieże nakryte są ozdobnymi hełmami. Bogaty wystrój elewacji stanowią pilastry, boniowanie i budowane gzymsy oraz liczne prostokątne płyciny różnych kształtów. Cenne wyposażenie wnętrza.
W 1992 r. świątynia otrzymała tytuł bazyliki mniejszej. Z kościołem połączony jest barokowy budynek klasztoru Marianów, wzniesiony w 2 poł. XVIII w.