Pałac Zimowy w Sankt Petersburgu 
– położony na brzegu Newy barokowy pałac budowany w latach 1754 - 1762 według projektu Bartolomeo Rastrellego dla Elżbiety (wzorowany był na francuskim Wersalu). Budowę ukończono po jej śmierci. Jako pierwsza zamieszkała w nim caryca Katarzyna II. Do roku 1905 był roku zimową rezydencją carów Rosji, po upadku caratu w lutym 1917 część pałacu zamieniono na szpital, a część zajmowała siedziba Rządu Tymczasowego. Zajęcie pałacu przez bolszewików 8 listopada 1917 jest jednym z symboli Rewolucji Październikowej. Od 1922 pałac jest częścią Ermitażu, a wiele spośród jego 1057 sal i pokojów udostępnionych 
jest zwiedzającym. Pałac ma 1786 drzwi wewnętrznych i 1945 okien. Po wielkim pożarze do jakiego doszło 
w 1837, na rozkaz Mikołaja I rozpoczęto odbudowę Pałacu. Jego wnętrza uzyskały wtedy wystrój klasycystyczny. Car postanowił, że odbudowa zostanie ukończona w ciągu roku, dla przyspieszenia wysychania ścian we wnętrzach Pałacu palono ognie, podczas gdy na zewnątrz panowała zima. Robotnicy okładali 
czapki lodem, by znieść tę różnicę temperatur, około 20 000 z nich przypłaciło tę pracę życiem. Plac przed Pałacem był miejscem tak zwanej krwawej niedzieli, która stała się bezpośrednią przyczyną wybuchu rewolucji w 1905. Tłum około 30 000 robotników zgromadził się przed Pałacem trzymając w rękach ikony i portrety cara. 
Na rozkaz cara Mikolaja I wojsko otworzyło ogień, zabitych zostało około tysiąca osób, a kilka tysięcy zostało rannych.

  Plac Pałacowy 

(ros. Дворцовая площадь) to jeden z centralnych punktów miasta. Z racji na to położenie był on wielokrotnie areną wielu ważnych wydarzeń. 9 stycznia 1905 roku (tzw. „Krwawa niedziela”) wojska carskie użyły siły do przybyłych na pokojową demonstrację robotników. Przez plac Pałacowy odbył się także rozsławiony przez Eisensteina szturm na Pałac Zimowy w październiku 1917 r. Plac Pałacowy zgodnie z koncepcją z 1910 roku miał zostać przekształcony w park z drzewami, kwiatami i fontannami. Na szczęście tych planów nie zrealizowano.

Dzisiaj Plac Pałacowy to jeden z centralnych punktów miasta. Jest miejscem wielu imprez kulturalnych. Petersburżanie na Placu Pałacowym witają również nowy rok. Ze strony południowej plac otacza zielonobiały, barokowy Pałac Zimowy (będący częścią muzeum Ermitażu). Dach gmachu zdobi w sumie 176 rzeźb. Natomiast po południowej stronie placu znajduje się gmach Sztabu Generalnego armii rosyjskiej w latach 1819-1829. Złożony z dwóch ramion (o długości 260 m) budynek jest zwieńczony łukiem z rydwanem zwycięstwa. Jest to kompozycja upamiętniająca wygraną Rosji nad wojskami napoleońskimi. Łuk stanowi przejście na pobliski Newski Prospekt. Z placu widoczny jest też sobór Izaaka Dalmatyńskiego oraz Pałac Admiralicji.

Drugim obiektem upamiętniającym wydarzenia z 1812 r. jest kolumna Aleksandra I (na zdjęciu po lewej) zbudowana w latach 1830-1834. Kolumna znajduje się w samym sercu placu. Jej granitową statuę wieńczy brązowy posąg anioła z krzyżem depczącego nogami węża. Rzeźba symbolizuje zmagania cara Aleksandra I z francuskim najeźdźcą. Kolumna została wykonana z jednej bryły granitu karelskiego o wadze 600 ton i mierze 48 m. Co ciekawe kolumnę postawiono w przeciągu niespełna dwóch godzin, przy użyciu wielkiej siły roboczej. Sam filar stoi na postumencie bez zamocowania, utrzymywany jest jedynie własną masą.

Ermitaż

(ros. Эрмитаж) położony jest tuż nad samą Newą, między Nadbrzeżem Pałacowym a placem Pałacowym. W skład Ermitażu wchodzi pięć zabytkowych budynków. Najstarszy i jednocześnie największy z nich to Pałac Zimowy, nieco młodszymi są: Mały Ermitaż, Stary Ermitaż oraz Teatr Ermitażu (w którym to także dziś odbywają się spektakle), natomiast najmłodszym, bo XIX-wiecznym gmachem jest Nowy Ermitaż. Ermitaż to z francuskiego pustelnia, to właśnie tutaj caryca Katarzyna II spędzała wiele czasu na samotnych rozmyślaniach. Niewielu ludzi miało dostęp do tego pałacu. Sama caryca mówiła, że tylko ona i myszy mogą zachwycać się bogactwami Ermitażu.

Czasy Związku Sowieckiego nie były dla Ermitażu okresem świetności. Radziecki rząd nie płacił wiele na utrzymanie Ermitażu, co gorsza Józef Stalin rozkazał sprzedać niektóre kosztowności Ermitażu zagranicę. Dziś zabiega się o powrót wielu dzieł sztuki do Rosji. W czasach radzieckich wiele bogactw pałacu było także przekazywanych innym muzeom na obszarze Związku Radzieckiego. Jednak i tak nie zaważyło to na atrakcyjności tak wielkiego muzeum.

Co ciekawe, pewna ilość dzieł sztuki została sprowadzona przez Armię Czerwoną do Rosji, w tym w znacznej mierze do Ermitażu, z Niemiec, tuż po pokonaniu Hitlera. W Rosji znajdują się one do dziś. Rząd FR utrzymuje stanowisko władz ZSRR, że zdobyte dzieła sztuki stanowią rekompensatę za starty Rosjan wyrządzone przez Niemców podczas II wojny światowej. Warto przypomnieć, że hitlerowcy znacznie zniszczyli trzecią część miasta Sankt Petersburga.

Dziś Ermitaż prowadzi wiele wystaw okresowych zagranicą, szczególnie w Europie Zachodniej i USA, promując tym samym rosyjską kulturę na świecie. Dyrektorem Ermitażu jest obecnie Borys Piotrowski. W muzeum stale pracuje około 2000 osób. Dziś Ermitaż powraca do dawnej chwały, sprowadza i selekcjonuje dzieła sztuki. Rekonstruuje zniszczone obiekty (przykładem może być zrekonstruowany tron carski).

Obecnie Ermitaż stanowi jedno z największych i najbogatszych muzeów świata. Kolekcjonowanie dzieł sztuki zapoczątkowały już zakupy Piotra Wielkiego, pośród których znajdował się słynny obraz „Dawid i Jonatan” Rembrandta. Obecnie w 400 salach sześciu budynków o łącznej powierzchni 125,5 tys. m² zgromadzono mnóstwo znakomitych dzieł sztuki z całego świata. Łącznie muzeum dziś posiada ponad 3 mln eksponatów, jednak większość z nich nie jest udostępniana dla turystów poza wystawami okresowymi. Mimo to, aby zobaczyć tylko te prezentowane, najważniejsze dzieła sztuki, na zwiedzanie Ermitażu należy przeznaczyć co najmniej dwa dni, ponieważ cały szlak zwiedzania mierzy blisko 25 km. Z kolei na pobieżne obejrzenie wszystkich eksponatów (1 min. - 1 eksponat), zwiedzając po 10 godzin dziennie, potrzeba 15 lat. Oczywiście przewodnicy ograniczają czas zwiedzania tego muzeum do kilku godzin, pokazując tylko „wyciąg” z bogactw Ermitażu.

W muzeum Ermitażu zgromadzono zarówno starożytne posągi, prehistoryczne kosztowności, egipskie mumie, jak i słynne nowożytne obrazy czy rzeźby. W Ermitażu znajdują się dwa z dziesięciu zachowanych do dnia dzisiejszego obrazów Leonarda da Vinci(Madonna Benois i Madonna Litta). W muzeum znajdują się ogromne zbiory kultury i sztuki rodzimej: rosyjskiej i syberyjskiej, jak i zagranicznej: flamandzkiej, holenderskiej, francuskiej, hiszpańskiej, chińskiej, japońskiej oraz perskiej. Warto dodać, że kolekcja sztuki hiszpańskiej w petersburskim Ermitażu jest największą taką wystawą na świecie poza Płw. Iberyjskim. Muzeum dysponuje także olbrzymimi zbiorami sztuki zachonioeuropejskiej, które są większe niż te luwryjskie. Natomiast zbiory dzieł Rembrandta są uważane za największe na świecie. Obowiązkowym punktem ekskursji po Ermitażu jest podłużna sala portretowa zasłużonych w Wojnach Napoleońskich, która przechodzi przez całą szerokość Pałacu Zimowego.

W Ermitażu istnieje następujący podział tematyczny:
-parter: sztuka starożytna i prehistoryczna
-pierwsze piętro: sztuka zachodnioeuropejska (V - XVIII wiek) oraz rosyjska
-drugie piętro: sztuka zachodnioeuropejska (XIX - XX wiek) oraz azjatycka