Pomniki

 

Miedziany Jeździec (ros. Медный всадник) to konny pomnik Piotra I wzniesiony z inicjatywy Katarzyny II, która chciała upamiętnić swego wielkiego poprzednika. Polecony carycy rzeźbiarz - Étienne Maurice Falconet w 1766 roku rozpoczął prace nad figurą cara. Aby dokładnie przedstawić postać imperatora posłużył się pośmiertna maską Piotra I, a za model jeźdźca posłużył jeden z rosyjskich generałów.

Głowę cara pokrywa wieniec laurowy. Piotr Wielki ręką wskazuje w stronę Newy oraz gmachów Akademii Nauki i Twierdzy Pietropawłowskiej, co symbolizuje cele, do jakich dążył: rozwój handlu, nauki oraz wojska. Natomiast jego koń kopytami miażdży węża, który symbolizuje wrogów cara i reform. Piedestał posągu to potężna skała uformowana na falę morską. Ten wielki, ważący 1600 ton głaz znaleziony na wybrzeżu Zatoki Fińskiej był transportowany na miejsce przez 400 robotników w przeciągu 9 miesięcy. Po obu stronach głazu umieszczono napisy po rosyjsku oraz łacinie oznaczające: Piotrowi Pierwszemu Katarzyna Druga. Na uroczystości odsłonięcia monumentu 7 sierpnia 1782 roku, w setną rocznicę objęcia władzy przez Piotra Wielkiego, zjawiły się tysiące ludzi wraz z Katarzyną II i całą świtą, jednak wśród nich nie było samego Falconeta, który wpadł w konflikt z carycą i opuścił Rosję.

Zgodnie z XIX-wieczną legendą, dopóki Miedziany Jeździec stoi w centrum Sankt Petersburga, to miasto nie zostanie zdobyte przez wrogie wojska, ponieważ czuwał będzie nad nim jego założyciel. W czasie Blokady Leningradu pomnika nie ewakuowano, lecz zamknięto w drewnianej osłonie i osypano ziemią. Pomnik nietknięty przetrwał 900 dni oblężenia, a miasto bohatersko się obroniło.